Η τελευταία γενιά

Από 1-12 Δεκεμβρίου 2014, στην πρωτεύουσα του Περού, τη Λίμα, εκπρόσωποι από 195 χώρες του κόσμου, συμμετέχουν στις προπαρασκευαστικές συζητήσεις που θα καθορίσουν το πλαίσιο της συνθήκης για το κλίμα, που θα υπογραφεί στο Παρίσι το 2015. Συγκεκριμένα, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Ρωσία και η Αυστραλία είναι μερικοί από τους μεγάλους ρυπαντές που δεν έχουν ακόμα παρουσιάσει τις δεσμεύσεις τους -κάτι που πρέπει να έχει γίνει μέχρι τα τέλη Μαρτίου 2014, ενόψει της Συνόδου του Παρισιού το Δεκέμβριο του 2015.

Το βασικό ζητούμενο στη Σύνοδο της Λίμα είναι να καθοριστούν οι πληροφορίες που πρέπει να παρουσιάσουν οι χώρες όταν καταθέσουν τις επίσημες δεσμεύσεις τους, προκειμένου να είναι δυνατή η άμεση σύγκριση αυτών των δεσμεύσεων.

Παραμένει ωστόσο ασαφές αν είναι δυνατό να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στα συμφέροντα των βιομηχανικών χωρών και των αναπτυσσόμενων χωρών, οι οποίες υποστηρίζουν ότι δεν ευθύνονται για τη ρύπανση των προηγούμενων δεκαετιών.

Και ενώ οι ατέρμονες συζητήσεις συνεχίζονται, μικρά νησιωτικά κράτη όπως το Κιριμπάτι και τα νησιά Μάρσαλ αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο εξαφάνισης, λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας.

 

Το Κιριμπάτι είναι ένα σύνολο από 33 μικρά  κατοικημένα νησιά και ατόλες, οι περισσότερες κοινότητες των οποίων υποφέρουν ήδη από τη διάβρωση της ακτογραμμής τους, και την υφαλμύρωση και καταστροφή των υδάτινων αποθεμάτων τους. Και όλα αυτά λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Οι κάτοικοι των παραλιακών περιοχών έχουν ήδη δεί τα σπίτια και τα χωράφια τους να καλύπτονται από το νερό και έχουν καταφύγει ως πρόσφυγες στην ενδοχώρα. Η πληθυσμιακή πυκνότητα της ενδοχώρας είναι τόσο μεγάλη που συγκρίνεται με αυτήν του Τόκυο και της Γάζας. Και φυσικά αυτό έχει συνέπειες: υποβάθμιση στην ποιότητα της ζωής, επιτάχυνση της μόλυνσης του περιβάλλοντος, περαιτέρω μείωση των υδάτινων αποθεμάτων στα πυκνοκατοικημένα νησιά, ανεργία και οικονομικά προβλήματα, περιβαλλοντική μόλυνση κτλ.

Επίσης οι συχνές γιγαντιαίες παλλίροιες, οι οποίες παλιότερα συνέβαιναν μια με δύο φορές τον χρόνο και τώρα παρουσιάζονται περίπου 20 φορές τον χρόνο, ξεβράζουν στις ακτές των νησιών του Κιριμπάτι, τόνους σκουπιδιών, τα οποία μετατρέπουν τα χωράφια και τις αυλές των σπιτιών των κατοίκων των νησιών, σε σκουπιδότοπους.

Υπολογίζεται οτι μέχρι το 2050 τα νησιά θα έχουν εξαφανιστεί ολοσχερώς και οι κάτοικοί τους θα πρέπει να μεταναστεύσουν σε άλλα μέρη. Ήδη προετοιμάζονται γι' αυτή την υποχρεωτική μετανάστευση. Στέλνουν τα μικρά παιδιά και τους εφήβους σε μέρη όπως η Αυστραλία, για να μορφωθούν και να αναπτύξουν δεξιότητες, που θα τους είναι χρήσιμες στη νέα πατρίδα τους. Με αυτόν τον τρόπο ελπίζουν πως η χώρα υποδοχής δεν θα τους αντιμετωπίσει ως πρόσφυγες-ικέτες αλλά ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας.

Διαβάστε περισσότερα στον παρακάτω σύνδεσμο που αποτέλεσε και την πηγή του παρόντος άρθρου. 

Η τελευταία γενιά