Sealand

Ο Θυρεός της Sealand H Sealand στο χάρτη  

Το Πριγκιπάτο του Σίλαντ ( αγγ. Principality of Sealand) είναι ένα μη αναγνωρισμένο μικροέθνος, το οποίο ιδρύθηκε από τον Paddy Roy Bates στις 2 Σεπτεμβρίου 1967. Βρίσκεται στη Βόρεια θάλασσα, σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την παραλία του Σάφολκ στην Αγγλία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πλατφόρμα-θαλάσσιο οχυρό 550 τετραγωνικών μέτρων, από την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κανένα κράτος δεν έχει αναγνωρίσει επίσημα το  συγκεκριμένο «κράτος», αν και ο Roy Bates υποστηρίζει πως έχει επιτύχει την de facto αναγνώρισή του από την Γερμανία και το Ην. Βασίλειο. Το μότο του μικροέθνους είναι: «E mare libertas», που, εάν μεταφραστεί από τα λατινικά σημαίνει: « Από τη θάλασσα, ελευθερία». Έτσι ονομάζεται και ο εθνικός ύμνος του Πριγκιπάτου, τον οποίο έχει συνθέσει ο Basil Simonenko.

 

Αν θες και συ με ένα μικρό ποσό να γίνεις βαρώνος, νομίζουμε πως το παρακάτω κείμενο σε αφορά...

 

 

The Flag Of Sealand

 

 

Ιστορία

 

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Αγγλική κυβέρνηση έκτισε αρκετά θαλάσσια φρούρια στη Βόρεια Θάλασσα, με σκοπό την προστασία των παραλίων από Γερμανούς εισβολείς. Ένα από αυτά τα φρούρια ήταν και το βασιλικό φρούριο Roughs Tower, το οποίο όμως βρισκόταν -παράνομα- σε διεθνή ύδατα. Όλα αυτά τα φρούρια κατεδαφίστηκαν, εκτός από το παραπάνω. Αυτό, ήταν εγκαταλελειμμένο έως το 1966.

 

Την παραμονή Χριστουγέννων του 1966 ο Roy Bates, πρώην ταγματάρχης πεζικού, αποφάσισε να αναλάβει το φρούριο. Εκείνη την εποχή ο Roy υπέφερε από μία νομική μάχη με τη Βρετανική κυβέρνηση λόγω του ραδιοφωνικού του σταθμού «Radio Essex», το οποίο είχε μεταδοθεί από ένα άλλο φρούριο που ήταν, σύμφωνα με τα Βρετανικά δικαστήρια, εντός της δικαιοδοσίας του Ηνωμένου Βασιλείου.  Σταθμοί σαν και αυτόν ήταν γνωστοί από τον Τύπο σαν ‘’πειρατικοί’’. Ωστόσο, ήταν πολύ αγαπητοί στο Βρετανικό κοινό, αφού προσέφεραν ό,τι δεν προσέφερε το BBC, δηλαδή ποπ μουσική και διασκεδαστικούς παρουσιαστές.

 

Ο Roy δεν επανέφερε το ραδιοφωνικό του σταθμό. Παρ’ όλα αυτά, αφού είχε συμβουλευτεί τους δικηγόρους του, σκέφτηκε να ανακηρύξει αυτό το νησί-φρούριο ως το αυτόνομο κράτος του Sealand.

 

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1967 –στα γενέθλια της γυναίκας του Joan- o Roy μαζί με τα δύο του παιδιά, τη γυναίκα του και μερικούς φίλους ανακήρυξαν το Πριγκιπάτο του Sealand και εκδώσαν διαβατήρια.

 

 

Sealand

Σε λίγο καιρό η Βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε ότι δεν θα μπορούσε να υποστηριχτεί μία πιθανή Κούβα ανοιχτά στα ανατολικά παράλια της Αγγλίας. Έτσι, ο στρατός στάλθηκε να καταστρέψει τα φρούρια που είχαν παραμείνει στα διεθνή ύδατα. Μάλιστα, παραλίγο και το φρούριο Roughs Tower να κατεδαφιζόταν. Αντί γι’ αυτό, υπήρξαν απειλές προς τα άτομα που ζούσαν στο φρούριο από τα μέλη του Βρετανικού στρατού.

 

Αφού ο Bates ήταν ακόμη Βρετανός πολίτης, εκδόθηκε κλήτευση στο πλαίσιο του γεγονότος των πυροβολισμών και της εικοστής πέμπτης Οκτωβρίου του 1968. Ο Rοy και ο γιος του Michael πήγαν στο δικαστήριο του κακουργιοδικείου του  Chelmsford στο Essex. Εκεί ακούστηκε η πρώτη αναγνώριση της Sealand από το δικαστή: «…Η κρίση μου είναι ότι τα Βρετανικά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία πάνω σε αυτό το θέμα».

 

Το απόγευμα της εικοστή τρίτης Ιουνίου 2006, η πάνω πλατφόρμα του φρουρίου Rough Towers έπιασε φωτιά εξαιτίας μίας ηλεκτρικής βλάβης. Ένα άτομο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ipswich από τη Royal Air Force της Αγγλίας. Η σωσίβια λέμβος του Harwich έμεινε κοντά στο φρούριο έως ότου ένα τοπικό ρυμουλκό έσβησε τη φωτιά. Όλες οι ζημιές είχαν διορθωθεί το Νοέμβριο του ίδιου έτους.

 

Η Sealand από ψηλά

 

 

Απόπειρες πώλησης

 

Τον Ιανουάριο της επόμενης χρονιάς, το Σουηδικό «The Pirate Bay» επιχείρησε να αγοράσει το μικροκράτος, προσπαθώντας να βρει ορμητήριο, αφού στη Σουηδία οι νόμοι που αφορούσαν τα πνευματικά δικαιώματα είχαν γίνει υπερβολικά σκληροί. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν η μόνη απόπειρα πώλησης του μικροκράτους.

 

Η Sealand ήταν επίσης προς πώληση την περίοδο 2007-2010 μέσω της ισπανικής εταιρείας ακινήτων InmoNaranja, αλλά επειδή ένα μικροκράτος δεν γίνεται τεχνικά να πουληθεί, οι τρέχοντες ιδιοκτήτες του Roughs Tower εξετάζουν το ενδεχόμενο μεταφοράς της θεματοφυλακής. Η τιμή που ζητείται είναι 750 εκατομμύρια ευρώ.

 

Πρέπει να σημειωθεί ότι στην επίσημη ιστοσελίδα της Sealand υπάρχει ειδική σελίδα, μέσα από την οποία μπορεί κανείς να αγοράσει κλασσικά σουβενίρ (όπως ένα μπλουζάκι ή γραμματόσημα), αλλά και ένα κομμάτι από την επικράτεια του Πριγκιπάτου στην τιμή των 23 ευρώ! Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, με αυτόν τον τρόπο συμβάλλουμε σημαντικά στην διατήρηση της ανεξαρτησίας του Πριγκιπάτου… Ας ειπωθεί επίσης ότι από 34 ευρώ μπορεί κάποιος να γίνει ευγενής του μικροκράτους, ενώ από 115 ευρώ μπορείς να γίνεις μέλος των Ιπποτών του κυρίαρχου στρατιωτικού τάγματος…

 

 

Τίτλος Βαρώνου

 

 

Αθλητισμός

 

H Sealand δεν είναι αναγνωρισμένη από καμία μεγάλη αθλητική οργάνωση, και δεν έχει αρκετό πληθυσμό για να δημιουργηθεί αθλητική ομάδα αποκλειστικά από Sealanders (δεν υπάρχει ελληνική λέξη). Όμως, το μικροκράτος ισχυρίζεται ότι έχει επίσημους εθνικούς αθλητές, μέσα στους οποίους υπάρχουν και άτομα που δεν είναι από τη Sealand. Ο πρώτος εθνικός αθλητής ήταν ο Darren Blackburn από τον Καναδά(2003). Αυτοί οι αθλητές συμμετάσχουν σε αθλήματα όπως: ξιφασκία, μίνι-γκολφ, ποδόσφαιρο, επιτραπέζιο ποδόσφαιρο κ.α.. Το 2004 ο ορειβάτης Slader Oviatt κουβάλησε τη σημαία της Sealand στην κορυφή του όρους Muztagh Ata. Επίσης, το 2007 ο Michael Martelle εκπροσώπησε τη Sealand στο παγκόσμιο κύπελο κουνγκ-φου στον Καναδά και υπήρξε ο πρώτος αθλητής της Sealand με μετάλλιο (κέρδισε δύο ασημένια μετάλλια). Το 2008 φιλοξενήθηκε στη Sealand ένα χάπενινγκ σκέιτμπορντ, του οποίου ο σπόνσορας ήταν η Red Bull. Το 2009 το Πριγκιπάτο εξέφρασε την επιθυμία συμμετοχής σε ένα μελλοντικό παγκόσμιο κύπελλο Viva.

 

Πηγές κειμένων και φωτογραφιών:

http://en.wikipedia.org/wiki/Principality_of_Sealandhttp://www.sealandgov.org/title-packhttp://www.sealandgov.org/history

 

Εμμανουέλα Γιαννουδάκου Α Γυμνασίου

Σχ. περίοδος: 2012-2013